زیبایی شناختی جنبش

مباد که آنها شویم!

به این دو تصویر نگاه کنید.  دیروز وقتی تصویر دوم را دیدم یاد  نقاشی اول افتادم.

تابلوی «میانجی‌گری زنان سابین»…  را ژاک لویی داوید، نقاش فرانسوی، درسالهایی حول و حوش 1795 کشیده است.  یعنی سالهای پس از حکومت وحشت….   داوید که خود به خاطر حمایت از روبسپیر در زندان بود بعد از دیدار همسر نومیدش به این فکر می‌افتد نقاشی بکشد برای دلداری دادن به او، برای اینکه بگوید عشق بر جنگ پیروز است.

….. این جنبش به خشونت کشیده نمی‌شود تا وقتی که این زن در میانه ایستاده است…   این زن با سپیدی دستهای خود، با آفتاب گیسوانش این سرزمین را سبز می‌کند.

می‌دانم که می‌دانی وقتی می‌گویم زن منظورم این نیست که مردان سبز ما نه، و فقط زنها، من از ظهور دوباره انرژی زنانه حرف می‌زنم، از قدرتی که این جنبش را پیش می‌برد، قدرتی که از تعقل، مهربانی، کفایت، مدارا و شیردلی مادری نیرو می‌گیرد و مردان وطنم را لبخند به لب و روسری به سر می‌کند.

من از سهراب و مادرش حرف می‌زنم.

من از نوجوانی حرف می‌زنم که پریشب در خانه خودش خوابید و دیشب در بازداشتگاه اطلاعات بود و امشب نمی‌دانم کجاست. من از خشمی حرف می‌زنم که در من شعله می‌کشید تمام امروز، وقتی با مادرش حرف می‌زدم و از تلاشم برای اینکه خشم را تبدیل کنم به صبر و امید مبادا که مسخ شوم  مباد که آنها شوم. این را از من بشنو …

http://dargolestane.blogfa.com/post-409.aspx

_______________________

حمید دباشی:

ابعاد زیبایی شناختی جنبش

فرهنگ سیاسی حاکم بر ایران هم در توش و توان برخورد کردن با این جنبش را ندارد و چاره ای را در تجهیز نیروهای نظامی و سرکوب می بیند.

حاکمیت در ایران الان شبیه یک جوجه تیغی شده مدام مشغول حمله کردن است چرا که خشم سی ساله به نقطه جوش رسیده و حاکمیت به حق موجودیت خودش را در خطر می بیند

آنچه را که ما در فضای ایران مشاهده می کنیم طبیعی است. خشمی که ما می بینیم خشمی سی ساله است نه موضوعی شش ماهه. پنجاه درصد مردم ایران جوان های زیر ۲۵ سال هستند. این خشم و خشونتی که بچه ها طی دوران زندگی شان دیدند طاقت آنها را تمام کرده است اما باز هم مهم است که توجه داشته باشیم که این نهضت شاخه نظامی ندارد. نه چریک های فدایی خلق هستند نه مجاهدین خلق اعتباری دارد چنان که سی سال پیش داشت. این نهضت جز تکیه بر نیروهای مردمی بری از خشونت، چیز دیگری ندارد.

با این همه شما در این چند روز هم اگر خشونتی می بینید این خشونت متوجه موتور سیکلت ها است. حتی در چنین شرایطی از سرکوب هم در این ویدئوهایی که از ایران می رسد، مردم در پشت نقاب بسیجی ها مردم برادران خودشان را می بینند و نمی گذارد کسی اذیت شان کند.

با این که خشم مردم نسبت به نیروهای سرکوبگر و بسیجی ها خشم طبیعی است ولی باز هم خودداری مردم ما از بکارگیری خشونت علیه برادران خودشان موضوع قابل توجهی است.

ابعاد گریز از این خشونت هم جالب و مهم است. همانطور که می دانید هفته گذشته دو نفر را در کرمان به جرم دزدی اعدام می کردند اما مردم ریختند و طناب دار را از گردن آنها درآوردند.

خیابان های تهران در روز عاشورا صحنه درگیری های کم سابقه ای بود

همچین چیزی را من در هیچ کجای دنیا ندیده ام.

….

به هر حال ابعاد انسانی، ابعاد زیبایی شناختی ابعاد مردمی و بری بودن از خشونت حتی در داغ ترین لحظات این جنبش موضوع بسیار عزیز و قابل توجهی است.

http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2009/12/091227_m_ashoura_dabbashi.shtml

__________________________________________

تظاهرات روز عاشورا – پل کالج – مردم تعدادی از نيرو های يگان ويژه را محاصره کرده اند در بين آن ها يک درجه دار ستوان يکم نيروهای يگان ويژه ديده می شود. مردم يکديگر را دعوت به آرامش و پرهيز از خشونت می کنند اين در حالی است که اين نيرو ها دقايقی قبل چهار نفر از مردم را هدف گلوله قرار داده بودند.

______________________________________________

–> جنبش زيبای ايران

_________________________________________________