۲۲ بهمن- به تهران بیایید!

- شنبه ۱۰ بهمن ۱۳۸۸

دعوت سبز برای ۲۲ بهمن سبز- از سراسر ایران به تهران بیایید !

پس از هفت ماه ایستادگی مردم، اینک که ولایت فقیه همه نیروهایش را برای تظاهرات ۲۲ بهمن، به تهران فراخوانده — نیروهای سبز!  از این تعطیلات  استفاده کنید و برای سرنگونی نظام ظلم به تهران بیایید!
نیروهای سبز شهرستان ها هم، در این بهمن سبز، چنان به جنبش در می آیند تا نیروهای سرکوب را در شهرستان ها زمینگیر کنند!

۲۲ بهمن -آزادی خواهان  سراسر ایران از دریای خزر تا خلیج فارس را اشغال میکنند!

همان زمان که پایه های اقتصادی ولایت در حال فرو ریختن است … همان زمان که همه مردم جهان به ستایش جنبش آزادی خواهانه ایران برخاسته که یک تنه و با چنگ و دندان در براربر رژیمی فاشیستی ایستاده است … همان زمان، در این برهوت مرگباری که رهبر پرستان ولایت فقیه ساخته اند جوانه های پیر و جوان سبز میشوند و آماده  برای  ۲۲ بهمن…

همان زمان که صدای غرش انقلاب سبز ازافق شنیده میشود … همان زمان که حاکمان از ترس و وحشت آنچه در پیش است، به دست و پا افتاده اند و به هر چیزی متوسل میشوند تا این فروغ ایزدی را خاموش کنند و ریش خود را میسوزانند: از یک سو پیام های پنهانی برای سازش میفرستند و از یک سو، با بسیج همه گماشته های خود از سراسر کشور برای ۲۲ بهمن در تهران  لشکر کشی میکنند و همزمان، برای زهرچشم گرفتن از سبزها،  به اعدام جوانان میپردازند و  سگان هار خود را رها میکنند تا برای خون بیشتر له له بزنند … آری، درست در همین زمان، در جبهه سبز، کسانی که اقبال به ایشان روی آورده و خداوند، گوی توفیق و کرامتشان را  — به عنوان سران جنبش — به میدان افکنده ، باید به میدان در آیند …

وگرنه باردیگر، سکوت گورستانی استبداد بر این سرزمین حاکم میشود و تیغ ظالمان بالای سر همه آونگ میشود …
سکوت و خموشی امروز ما یعنی فرداهای تاریک …

اعتراض موسوی و کروبی و ۲۲ بهمن

ديدار مهدی کروبی و ميرحسين موسوی:

اعتراض به اعدام محمدرضا علی زمانی و آرش رحمانی پور، درخواست رسيگی به وضعيت بازداشت شدگان

• کروبی و موسوی از مردم دعوت کردند که در راهپيمايی ۲۲ بهمن حضوری گسترده داشته باشند .

- سحام نيوز

شنبه 10 بهمن 1388

مهدی کروبی و ميرحسين موسوی ديدار کردند. در اين ديدار موسوی و کروبی ضمن اعتراض به تداوم وضعيت موجود نسبت به احکامی که بدون رعايت مراحل دادرسی برای اعدام برخی از شهروندان صادر شده اعتراض کرده و نسبت به اجرای عجولانه آن نيز ابراز تاسف کردند . آن ها سخنان احمد جنتی در نماز جمعه در تشويق قوه قضائيه به اعدام های بيش تر را مورد انتقاد قرار داده و گفتند: «اين جای بسی تاسف است که تريبون نماز جمعه به جايگاهی برای تشويق به خشونت گرايی و ترغيب مسئولان برای اعدام شهروندان تبديل شده است.» موسوی و کروبی تنها راه خروج از بحران و بازگشت آرامش به کشور را آزادی زندانيان سياسی و رفع توقيف مطبوعات، رفع پلمپ احزاب و برگزاری انتخابات آزاد دانستند. کروبی و موسوی از مردم دعوت کردند که در راهپيمايی ۲۲ بهمن حضوری گسترده داشته باشند.

کروبی و ميرحسين موسوی ضمن اعتراض به تداوم وضعيت موجود نسبت به احکامی که بدون رعايت مراحل دادرسی برای اعدام برخی از شهروندان صادر شده اعتراض کرده و نسبت به اجرای عجولانه آن نيز ابراز تاسف کردند .

در اين ديدار که صبح شنبه در منزل مهدی کروبی برگزار شد، ميرحسين موسوی و مهدی کروبی با ابراز تاسف نسبت به اعدام برخی از شهروندان خواستار رسيدگی قانونی به وضعيت بازداشت شدگان اخير شدند . موسوی و کروبی با اشاره به پرونده کسانی که اعدام شدند گفتند : » به نظر می رسد کسانی که اقدام به اعدام آنها شد ماهها قبل از جريان برگزاری انتخابات دستگير شده و پرونده آنها نيز ارتباطی با حوادث انتخابات اخير نداشته است و به گفته وکلايشان آنها تنها توانسته اند ديداری کوتاه با موکلان خود داشته اند و مراحل دادرسی برای آنها انجام نشده است . به نظر می رسد که چنين اقدامی برای ايجاد خوف در مردم جهت عدم حضور در راهپيمايی ۲۲ بهمن است .»
موسوی و کروبی تاکيد کردند :» بازداشت های گسترده فعالان سياسی ، مطبوعاتی و دانشگاهی به اتهام اعتراض جهت دفاع از حقوق خودشان غيرقانونی است و اين در حالی است که روند اعتراف گيری از اين زندانيان نيز مغاير با مبانی اسلام و قانون اساسی جمهوری اسلامی ايران می باشد . «
کروبی و موسوی با اشاره به خطبه های احمد جنتی در نماز جمعه اين هفته ضمن ابراز تاسف از بيان چنين مسائلی از زبان امام جمعه موقت تهران گفتند : «متاسفانه به جای آنکه از تريبون نماز جمعه برای دعوت مردم به تقوا استفاده شود خطيب نماز جمعه با توصيه به قوه قضائيه مبنی بر اينکه اگر در ۱۸ تير ضعف نشان نداده بوديد و دستگاه قضايی چند نفر را اعدام کرده بود حادثه روز عاشورا به وجود نمی آمد ، مسئولان را به برخورد و کشتار مردم و ترغيب می کند و عملکرد برخی مسئولان برای اعدام شهروندان به اتهاماتی مبهم و واهی را تبرئه می کند . و اين جای بسی تاسف است که تريبون نماز جمعه به جايگاهی برای تشويق به خشونت گرايی و ترغيب مسئولان برای اعدام شهروندان تبديل شده است . «
موسوی و کروبی تنها راه خروج از بحران و بازگشت آرامش به کشور را آزادی زندانيان سياسی و رفع توقيف مطبوعات ، رفع پلمپ احزاب و برگزاری انتخابات آزاد دانستند و تاکيد کردند : «اکنون اکثريت مردم برای احقاق حقوق خود بدون هيچ گونه واهمه ای در ميدان حضور دارند و خواست آنها نيز برگزاری انتخابات آزاد می باشد که متاسفانه گويا صدای اکثريت مردم شنيده نمی شود . » کروبی و موسوی تداوم وضع موجود را موجب وارد شدن ضربه به اصل انقلاب و نظام جمهوری اسلامی که حاصل رنج و فداکاری ملت ايرات است دانستند و افزودند : » به نظر می رسد که در ميان برخی از مسئولان کشور توهم توطئه نسبت به تغيير ساختاری در نظام شکل گرفته است که اين تفکر کشور را به سقوط می کشاند و اصل نظام را با خطر رو به رو می سازد .»
کروبی و موسوی تاکيد کردند : «اکثريت مردم تنها حق خود را می خواهند و به دنبال تغييرات ساختاری در اصل نظام نيستند وليکن به نظر می رسد که حاکميت نسبت به همين صدای حق خواهی مردم نيز احساس خطر می کند در حاليکه شنيدن اين صدای اکثريت و پاسخ به آن تنها راهکار خروج از بحران است .»
گفتنی است کروبی و موسوی از مردم دعوت کردند که در راهپيمايی ۲۲ بهمن حضوری گسترده داشته باشند .

http://news.gooya.com/politics/archives/2010/01/099782.php

________________________________

یکشنبه 11 بهمن 1388

محکوميت اعدام و دعوت به راهپيمايی ۲۲ بهمن
۸۲ تن از چهره های سياسی، فرهنگی و حقوق بشری بيانيه ای در محکوميت حکم اعدام صادر کردند. آن ها در اين بيانيه ضمن اعتراض به اعدام اخير محمدرضا علی زمانی و آرش رحمانی پور حکومت ايران را به روی آوری به خشونت عريان متهم کرده نوشتند: «اگر دولت ايران گمان می کند که می تواند از طريق حکومت ترور و وحشت صدای آزاديخواهی و دموکراسی طلبی مردم ايران را خاموش سازد، بهتر است که به سرنوشت تمامی حاکمان ديکتاتور به ديده عبرت بنگرد، و ببيند که چگونه آن حاکمان خودکامه سرانجام جملگی در برابر مطالبات برحق مردم کشور خويش سر تسليم فرود آوردند.» امضا کنندگان بيانيه از مردم ايران دعوت کرده اند در راهپيمايی سالگرد انقلاب آرام و مسالمت آميز شرکت کنند تا «بار ديگر به حاکمان خودکامه نشان دهند که جنبش حق جويی ايرانيان فرهيخته را هرگز نمی توان با تيغ خشونت و ترور به مسلخ برد.»

حکومت جمهوری اسلامی برای سرکوب جنبش سبز ايران به خشونت عريان متوسل شده است و جوانان ايران زمين را در دادگاه های فرمايشی به طور غير علنی محاکمه و به اعدام محکوم می کند. دو تن از اين جوانان اعدام گرديده اند، ۹ تن ديگر در انتظار تائيد حکم اعدام هستند، و چند تن ديگر قرار است در هفته جاری در دادگاه های فرمايشی غيرعلنی به اتهام محاربه محاکمه شوند. تمامی اين احکام غير انسانی نه فقط با اعلاميه جهانی حقوق بشر و ميثاق بين المللی حقوق مدنی و سياسی که به امضای دولت ايران رسيده است مغايرت دارد، بلکه با قانون آئين دادرسی و قانون مجازات اسلامی جاری در ايران نيز در تعارض است. روشن است که اعمال اين گونه خشونتهای عريان برای رعب افکندن در دل مردم و به خاموشی کشاندن جنبش دموکراسی خواهی آنان است.

امضا کنندگان اين بيانيه اعدام جوانان، صدور حکم اعدام برای زندانيان سياسی و عقيدتی، و نيز برگزاری دادگاههای غيرعلنی را محکوم کرده و مخالفت خود را با مجازات اعدام اعلام می کنند، و از تمامی نهادهای مدنی، حقوق بشری، نيز تمامی اعضای مسؤول جامعه جهانی می خواهند که عليه اين اقدامات ناعادلانه و غيرانسانی شديداً واکنش نشان دهند.

اگر دولت ايران گمان می کند که می تواند از طريق حکومت ترور و وحشت صدای آزاديخواهی و دموکراسی طلبی مردم ايران را خاموش سازد، بهتر است که به سرنوشت تمامی حاکمان ديکتاتور به ديده عبرت بنگرد، و ببيند که چگونه آن حاکمان خودکامه سرانجام جملگی در برابر مطالبات برحق مردم کشور خويش سر تسليم فرود آوردند. جنبش آزاديخواهی و دموکراسی طلبی در ايران چشمه پاکيزه و روانی است که موانع سخت و سنگی را از پيش پای خود برمی دارد، و دير يا زود تمام ايرانيان را از جويبار زلال خود سيراب خواهد کرد.ما امضاکنندگان اين نامه به سهم خود از مردم رشيد و آگاه ايران دعوت می کنيم که در مراسم سالگرد پيروزی انقلاب ۱۳۵۷ بار ديگر با حضور آرام و مسالمت آميز خود صلای عدالت خواهی و آزادی طلبی خويش را به گوش جهانيان برسانند، و بار ديگر به حاکمان خودکامه نشان دهند که جنبش حق جويی ايرانيان فرهيخته را هرگز نمی توان با تيغ خشونت و ترور به مسلخ برد، و اعدام جوانان بی گناه ايرانی و رفتارهای خشونت آميز و ناعادلانه کودتاگران در عزم ملّی ما ايرانيان برای تحقق دموکراسی، رعايت حقوق بشر، و احترام به کرامت انسانی همه شهروندان ايرانی، صرفنظر از جنسيت، دين، عقيده، و قوميت ايشان، خللی وارد نخواهد کرد.

امضا کنندگان:
۱-يرواند آبراهاميان.۲- داريوش آشوری. ۳- مستوره احمدزاده. ۴- تقی اسدی. ۵- فرامرز اصلانی. ۶- محمد اعظمی. ۷- علی افشاری. ۸- بابک امير خسروی. ۹- آسيه امينی. ۱۰- مهران براتی. ۱۱- منيره برادران. ۱۲- رضا براهنی. ۱۳- محمد برقعی. ۱۴- مهرزاد بروجردی. ۱۵-علی بنوعزيزی. ۱۶- سهراب بهداد. ۱۷-آصف بيات. ۱۸- ميثاق پارسا. ۱۹- شهرنوش پارسی پور. ۲۰- علی پرسان. ۲۱- فؤاد تابان. ۲۲- نيره توحيدی. ۲۳- مهدی جامی. ۲۴- ميهن جزنی. ۲۵- رامين جهانبگلو. ۲۶- حسن يوسفی اشکوری. ۲۷- فاطمه حقيقت جو. ۲۸- مهدی خانبابا تهرانی. ۲۹- بهروز خليق. ۳۰- ودود خسروشاهی. ۳۱- کامران دادخواه. ۳۲- حميد دباشی. ۳۳- مهين دخت دقيقی. ۳۴ – مصطفی رخ صفت. ۳۵- حسين زاهدی. ۳۶- مينا زند. ۳۷- آرش سبحانی. ۳۸- اکبر سردوزامی.۳۹- فرج سرکوهی. ۴۰- ابراهيم سلطانی. ۴۱- بيژن شاه مرادی. ۴۲- معصومه شفيعی. ۴۳- شهلا صالح پور. ۴۴- فرهاد صوفی. ۴۵- حسين ضيايی.۴۶- شهلا طالبی. ۴۷- رضا علامه زاده. ۴۸- کاظم علمداری. ۴۹- مسيح علی نژاد. ۵۰- رضا فانی يزدی. ۵۱- مهدی فتاپور. ۵۲- رضا فراهانی ۵۳- فرهاد فرجاد. ۵۴- هادی قائمی. ۵۵- فيروز قريشی. ۵۶- بهزاد يغمائيان. ۵۷- ناصر کاخساز. ۵۸- کاظم کردوانی. ۵۹- علی کشتگر. ۶۰- عبدی کلانتری. ۶۱- حسين کمالی. ۶۲- نيک آهنگ کوثر. ۶۳- اکبر گنجی. ۶۴- عفت ماهباز. ۶۵- مجيد محمدی. ۶۶- رضا معينی. ۶۷- فرشاد ملک احمدی. ۶۸- مجتبی مهدوی . ۶۹- منصور معدل. ۷۰- علی ميرسپاسی. ۷۱- روزبه ميرابراهيمی. ۷۲- عباس ميلانی. ۷۳- محسن نامجو. ۷۴- ابراهيم نبوی ۷۵- شاهين نجفی. ۷۶- فرهاد نعمانی. ۷۷- شيرين نشاط. ۷۸- محمد رضا نيکفر. ۷۹- فرزين وحدت. ۸۰- نادر هاشمی.

http://news.gooya.com/politics/archives/2010/01/099875.php

____________________________________________________

Iran opposition leaders call for protests

January 31, 2010 10:04 p.m. EST

CNN — Two top Iranian opposition leaders have called on supporters to protest on February 11, the anniversary of the 1979 Islamic Revolution, an opposition Web site reported.

According to The Green Way Web site, a meeting took place Saturday between opposition leaders Mehdi Karroubi and Mir Hossein Moussavi at Karroubi’s home.

They discussed the two executions that happened last week and the cases of 16 protesters who went on trial Saturday, the site reported.

«The widespread arrests of political activists and university students, the silencing of the media, and the forced confessions of prisoners are against the principles of Islam and the constitution of Iran,» the leaders said in a statement.

They also called for people to take to the streets on February 11 to demand their rights back as citizens of Iran, The Green Way reported.

Meanwhile, state-run Press TV quoted Iranian President Mahmoud Ahmadinejad on Sunday as saying that the nation will deliver a harsh blow to «global arrogance» on February 11.

Press TV offered no details on or explanation of the statement.

Opposition protests were launched after the disputed June 12 presidential election that gave hardline Ahmadinejad a second term. The government denies accusations of fraud.

About 4,000 people have been arrested in the post-election crackdown. As of January 24, the government had confirmed the deaths of at least 37 people in the protests or in detention, seven of those deaths happening on the religious holiday of Ashura.

On Thursday, authorities hanged Mohammed Reza Ali Zamani, 37, and Arash Rahmanipour, 20, who had been convicted of being enemies of God and plotting to topple the Islamic regime.

The two were convicted in mass trials of opposition supporters in August, but Rahmanipour’s lawyer said the young man was arrested two months before the election.

_________________________

Street Journalist/ News

We Refuse To Die: Iran’s New Revolution

Feb 4, 2010

by Setareh Sabety

These are both tense and exciting times in Iran and amongst the opposition abroad. In the build-up to 22 Bahman[1] which is yet another chance for the Green movement to use the cover of official demonstrations to come out en-mass to protest, the regime is showing signs of uncharacteristic and newfound anxiety.

In what is believed by many to be an attempt to deter a repeat of the widespread and vociferous Ashura demonstrations, two young men who were defendants in the regime’s post-election Stalinist trails have been executed and eleven more have been charged, five for being a Mohareb, a warrior against God, which is punishable by death.

As though the execution of the two innocent young men was not enough, Jannati, last Friday’s prayer leader, asked the judiciary to hasten the execution of more Moharebs. This hard-line Ayatollah, cursed with the illogic of the petrified, used verses from the Koran in order to justify the hangings. Jannati, in this way, sealed the sure repulsion-from-Islam of those urbanites that still may have held a soft spot in their heart for their ancestral religion.

The gun-toting Hojjat-al-Islam of Ouroomieh, Hassani, who has a fetish for exposing his weapons in public, revived the medieval notion of punishment by suggesting the parading of the bodies of the executed on the streets of Tehran to put fear into the hearts of all the other Moharebs and dissenters.

On the international front, the more “secular and educated” foreign minister Manuchehr Mottaki announced on Farid Zakaria’s show that the protesters were a violent minority who had not been targeted by the basij and the security forces but who had themselves fired guns, burned buildings and killed people.[2] Mottaki’s performance was so lame compared to his firm and fair interlocutor that Farid Zakaria would win a majority of Iranian votes if free elections were to be held today. Regime mouth piece Professor Marandi of Tehran University in his perfect mid-western accented English blamed the executed nineteen and twenty-some year olds for their own execution.

The Senate passed sanctions against Iran which would have provoked much hatred a year ago but instead sparked a rapprochement between Iranian opposition groups and Senator McCain. The Senator whose video showing him holding Neda Aghasoltan’s picture and eloquently pleading the cause of Iranian Greens made it to all opposition sites and made us forget, for a moment, his ‘bomb’ Iran image.

Many still oppose sanctions, especially Iranian-Americans and those on the left who have rightfully come to hate AIPAC and the neo-cons and cannot fathom that maybe, this once we share common interest with those much hated monsters on the Hill![3] Some find this hatred greater than their desire for a quicker resolution to the internal crises facing the people of Iran.

The opposition disagrees with each other on many issues yet the disagreements should not be seen as sources of division but as signs of democratic maturity. It is almost as if the opposition has come to see that they can unite under the love of the right to disagree!

The troika of Reform (Khatami, Mousavi and Karoubi) disappointed us once again with a too little and too guarded response. This time even the popular Karoubi minced words regarding whether or not he accepted the Supreme Leader as the leader. But Zahra Rahnavard stepped in to save the day, declaring that the reformist opposition had no intention of backing down showing us once again that women in this traditional society have more guts.[4] Once again the movement hijacked the reformist leaders and corrected their lackluster performance. A declaration by Karoubi and Mousavi expressing ‘regret’ towards the executions was widely disseminated as “condemning” the executions.[5] “Hush, let us put up with them until we get there then will impose our true wishes,” seemed to be the unspoken refrain of a movement that was from the start much more radical than its hesitant leaders!

In times of tension and disappointment people pump hope into the Green movement. The mourning mothers joined the family of the imprisoned outside of Evin gates last Saturday. A crowd of two thousand demonstrated and cheered the prisoners that were being released.[6] The pressure from the crowd was such that reportedly much more than the promised twenty-three prisoners were released. In Rome, Rotterdam and Geneva Greens interrupted IR sponsored concerts and events.[7] In most cities candle-light vigils were held for the executed.

Online, the activity of cyber warriors has doubled, everyone feeling the urgency to act– to give one last push to this unwanted and feared regime. The cherry on top of the icing of recent protests were reports yesterday of the Iranian Ambassador being roughly handled by the French gendarmes after he had tried to attack some demonstrators. This was cheered by the opposition who saw in this minor incident much symbolism and justice.[8] In Neuphle le Chateau, where Khomeini held his last court in exile thirty-one years ago, his ambassador was humiliated by the French police. The same police who had protected the opposition in ‘78 now protected the Greens who had come to this quiet little town, where a commemorative event was planned by the embassy, to protest against the Iranian regime. The Islamic Revolution, it seemed, had come full circle to where it first gained stature in order to lose it.

Despite numerous warnings of the Green’s demise due to lack of leadership or working class following, the chaotic, multifaceted opposition movement keeps surprising everyone, ourselves included. It reminds one of an Iranian picnic where no one really organizes anything but everyone brings food and good will to make, in the end and despite much pandemonium, a great feast. In fact the resilience of the movement is such that it has made experts try to revise theories of revolutions and uprisings. In many ways it is a first: it is a first movement of a middle-class Muslim society against its Islamist leaders; it is a first counter revolutionary uprising coming a good thirty years after the revolution; it is the first YouTube uprising, the first Twitter revolution and the first Facebook struggle. What makes this movement so inspiring is its refusal to die even when faced with the increasing brutality of a formidable and heartless enemy.

The first great Islamic revolution is now facing the first great anti-Islamist uprising. It is the first leaderless revolution which also lacks ideology or even a clear-cut agenda. It is the first revolution that does not need leadership nor ideology because it is fueled by a basic, unrelenting need for freedom and justice that is so strong it is self-correcting and self-propelling! This is not just a civil rights movement; this is not merely a reform movement. This is a new kind of Revolution. It is a mature Revolution one that mistrusts leaders and isms one that knows what it wants but refuses to make a religion out of it. It is a struggle that wants freedom in its purest most individual sense. It is a reform movement that wants to replace lies with candor; corruption with accountability and state monopoly and mafia economics with a free and fair market. It is a revolution that demands a democracy that does not translate into the tyranny of the masses. It is a revolution of those who recently tasted the bitterness of a revolution that did not answer their needs or fulfill their dreams.
NOTES
[1] Anniversary of the Islamic Revolution of ‘79
[2] YouTube.com. Last viewed Jan 31, 2010.
[3] InsideIran.org: Iran: Sanction, or Not? Hossien Askari’s gives the most thorough defense of the need for economic sanctions. Mahmood Delkhasteh argues against any ‘intervention’. I agree with the former. I think that Iran is not Iraq so sanctions can work at this point I also think that we are in a post imperialist world were Iran is no longer threatened with imperialist aspirations of superpowers and we have reached a maturity as a nation were we will not mistake aid for intervention.
[4] Fereshteh Ghazi very vocal Green activist/journalist interviewed Rahnavard for Roozonline.
[5] Facebook: Mousavi and Karoubi Condemned Recent Executions. Last viewed Jan. 30, 2010.
[6] Persian2English.com: More than 2000 people gather outside Evin tonight
[7] Iranian.com: Greens interrupt concert. Last viewed Jan. 31, 2010.
[8] Iranian.com: Mehdi Mir Abu Talebi

Source: Huffingtonpost

http://www.astreetjournalist.com