خجسته باد ۱۳۸۹

در آستانه نوروز ۱۳۸۹
خجسته باد  ۲۹ اسفند

• بیست و نه اسفند - روز ملی شدن نفت به رهبری دکتر مصدق -بزرگمرد آزادی بیان  و استقلال کشور

در آستانه نوروز سبز ۱۳۸۹،-آماده برای ارج گذاری از بزرگ مرد مظلومی که هرگز آزادی را فدای استقلال نکرد … مردی که میدانست بدون آزادی، هر استقلالی بر باد خواهد رفت و بدون استقلال، آزادی به دست نمی آید … کسی که به ما آموخت استقلال و آزادی، تفکیک نا پذیرند …

_______________________________________________

سال تحویل ۱۳۸۹

روز جمعه ۲۹ اسفند

ساعت ۲۱   و ۲ دقیقه و ۱۳ثانیه

= شنبه، ۲۰ مارس ۲۰۱۰

______________________________________________________________

۱۳۸۹؛ سال جراحي دين از حكومت!

بابک داد

در ايران معاصر، تمام مشكلات از زماني آغاز شد كه سيد حسن مدرس شعار نامتجانس «ديانت ما عين سياست ماست و سياست ما عين ديانت ما!» را سر داد و براي صد سال مانع بزرگ دموكراسي خواهي در اين كشور استبداد زده شد. سال 88 كه آيت الله جنتي آن را «فتح الفتوح» ناميده، براي حفظ قدرت نامشروع حكومت ولايتي، با اسم رمز ديني «فتح المبين!» به پسران و دختران ما در زندانها تجاوز كردند تا حكومت اسلامي را حفظ كنند و سياست شان عين ديانت شان باشد؛ آلوده و بيمار و متجاوز. و حالا يكي از فاسدترين آيت الله هاي معاصر، اين قبيل اقدامات را «فتح الفتوح» مي نامد!

مهندس ميرحسين موسوي به درستي سال ۱۳۸۹را «سال صبر و استقامت» نام نهاده است. استقامت براي رسيدن به مطالبات معوقه يك ملت دربند، كه سالي سرشار از ستم را پشت سر مي گذارد. چه كسي شك دارد كه اكنون بزرگترين مطالبه ما كه سالهاست ضرورتش را با چشم ديده ايم و با پوست و استخوان لمس كرده ايم، جدا كردن دين از حكومت است؟ بي ترديد اين مبنايي ترين خواسته مردم ماست.

سال جديد، ما بر اين بزرگترين مطالبه خود استقامت مي كنيم و پاي خواهيم فشرد و دين را براي سلوك شخصي خود با خدايمان، در نهاد قلبمان مي خواهيم نه در نهاد دولت و حكومت. دين نمي تواند يك دولت ضعيف را در كشورداري ياري دهد، اما مي تواند توجيه گر ضعفهايش باشد!و چنين هم بوده است. ديني هم كه توجيه گر ضعفهاي حكومت شد، جيره خوار آن حكومت مي شود و ديني كه جيره خوار باشد، راهي به قلبها ندارد. مفلوك و ذليل است و جيره خوار. مراجع تقليد چنين ديني، مفلوك و جيره خوارند حتي اگر تاجر شكر و چاي باشند و يا بازرگان نفت و گاز. پيروان چنين ديني هم بدبخت و مفلوك اند؛ آنها هم يا قمه به دست مي گيرند و برادران و خواهران خود را به نام اسلام مي كشند و يا نيازها و احتياجاتشان را در نامه هايي مي نويسند و در چاه مي اندازند تا فرجي شود. دين اگر قوي باشد، نيازي به اتصال به دولت و جيره خواري ندارد. اما دولت اگر ضعيف باشد، چه بهانه اي بهتر از اين خواهد داشت كه خدا را مقصر همه ناكامي هايش معرفي كند؟ دولتي كه بر چنين ديني تكيه دارد، از دين فقط «ستر عورت» و عيب پوشي و توجيه طلب مي كند و بدون پاسخگويي به خواسته هاي مردمش، در لبنان و فلسطين و عراق آتش مي افروزد و با بيگانگاني مثل هوگوچاوز و چين و روسيه برادرخوانده مي شود تا به خيال خود، اسلام را گسترش دهد. حال آنكه دين از دلهاي محنت زده مردم كشورش، رخت بر بسته و فقر بر جايش نشسته است.

هدف نهايي خود را در سال آينده، «جراحي دو نهاد دين و دولت» قرار خواهيم داد. ديني كه براي بقاي قدرت يك حكومت، حكم ترور و قتل و شكنجه و تجاوز مي دهد، دين نيست و اگر نمي خواهد بيش از اين آلوده شود، بهتر است به جايي برود كه سيم اتصال با خداوند نيازمند پول دولت و رانت شكر و تجارت نفت نيست؛ بلكه در قلب هاي پاك مردم، آماده وصل به خداست. آن وقت هر دولتي كه انتخاب مي شود، بايد بدون هيچ بهانه اي به رفع احتياجات مردم مشغول شود. اگر توانست بماند و اگر نتوانست با عذرخواهي برود. امسال را سال جراحي «بهانه دين»، از اندام ناتوان و بيمار حكومت ولايتي نام خواهيم نهاد. يقين دارم با جداسازي دين، ساير اندام ناقص اين حكومت ولايتي و استبداد ديني نيز اين عمل جراحي را تحمل نخواهد كرد و ما مرگ ديكتاتوري ديني را با چشمان خود خواهيم ديد. در سال جراحي دين از حكومت؛ سال ۱۳۸۹. و اين البته بسته به همت و تلاش همه ما ايرانيان دارد. ترديد نكنيد اگر تلاش كافي نكنيم، قرباني خود ما خواهيم بود و يك ملت زير فشار پيوند نامتجانس و اتحاد شوم «حكومت ديني و دين حكومتي» از پاي در مي آيند. انتخاب اين بازي مرگ و زندگي با خود ماست.

حلول اين سال بر شما و بر همه كوشندگان اين راه پر اميد و بر همه دوستداران آزادي و عدالت مبارك باد.

http://babakdad.blogspot.com/2010/03/blog-post_19.html

______________________________________________

سال ۱۳۸۸، شکفتن گل‌واژه‌های امید

سال ۱۳۸۸ نیز به پایان رسید. سالی پر از بیم و پر از امید. سرشار از غرور فراز و لبریز از دلهره نشیب. سالی که امید دگربار بر شاخسار کهن وطن جوانه زد. سالی که خشونت پیله تصور و توهم را شکافت و نور در پستوهای تیره و تار خیمه زد. سال تازیانه و قهر، اما چه باک، که سال سبک‌باری و پرواز. سال شکستن طلسم، سال فاش شدن راز.

سال سرازیر شدن اشگ بر گونه مادر، سال فراز آمدن جسارت مدنی بر دیوار بلند وحشت و حاشا. سال گفتن ناگفته‌ها، سال پایان یافتن پچ پچ‌های شبانه، سالی که جامعه جوان از فراز سایه فرتوت خود جهید.

سال ۱۳۸۸ نیز به پایان خود رسید. چو هر بهار، در این دیار، شکوفه‌ها، نوید بخش بهاری دیگر، روئیده نرگس از دل سرد خاک، پیچیده فریاد حق، در بلندای پر تکرار پژواک، در این آستانه نو شدن زمان، که خو می‌گیرد جان با جان، که می‌پیچد کلام در کلاف زمان، گلی می‌نشیند، بوسه زنان بر پیشانی سنگ‌واره‌ی دخمه، بر گونه اسیری نشسته به امید بهار در زندان.

سالی به پایان رسید با این پیام که سالی دگر زاد روز خود را در ضیافت نور، رنگ و نوا، پای‌کوبانه و سرمست، استوار، گشوده سینه، گل و عطر فشان، زده است رقم بر شمارش سرد روز و سال، در حافظه زمان.

در پایان چنان سالی و در آستانه چنین سالی چه باید آرزو کرد؟ آیا آرزوی بهاری بهتر، در آن هنگامه که بگشایند از سیاه‌چال در، که ببویند عطر گل‌واژه‌های آزادی را در هر کوی و گذر، که بیافشانند پیام سنبل را در سکوت شعر، در وادی کلام، در گذشت لحظه، در امید فرجام؟ فرجامی نیک، در پستوی دهه‌های دود، بی‌حاصل گذر کرده از نما‌های نزدیک و دور؟ فروشکافتن جداره خشکیده امیدی متوهم بر زنگار زده آیینه زمان؟

آن‌گاه که به بهار می‌اندیشم، آرزو می‌کنم که زایش دگرباره طبیعت جسارت کند و انسان را نیز از بار گران گذشته برهاند و جوانه‌ای بنشاند بر بستر امید به فردایی که بوی سنبل و بهار می‌دهد. باشد که بهاری بهتر و سالی نیک‌تر سفره‌گستر مردم ایران باشد.

از طرف همه همکاران بخش فارسی دویچه وله برایتان در سال جدید بهترین‌ها را آرزو می‌کنم. از محبت و اعتمادی که به کارمان دارید بسیار سپاسگزارم. کم شمار نبودند کسانی که با ارسال پیشنهاد و انتقاد در سالی که گذشت یار و یاور دویچه وله بودند. ما را سخت وامدار محبت خود کردند. باشد که در سال آینده نیز بتوانیم شایسته چنین اعتماد و محبتی باشیم. كه بهار اجتماعی برآیند توهم و اراده فردی نیست، نتیجه غیرت و خرد جمعی است.

سال نوی‌ شما فرخنده باد
دکتر جمشید فاروقی
رئیس رادیو و آنلاین بخش فارسی دویچه وله

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,5373595,00.html